Wat nu weer roos

''blokker wc brillen''

Ik zou wel eens willen weten met welke zoektermen ik allemaal
op nummer 1 sta in google.

Met ''blokker wc brillen'' bijvoorbeeld.
Verkopen die wel eens w.c. brillen?

En nog een leuke, sta ik mee op nummer 3:
''wat is pervers''

Zoek je op zwavelboeren, stuit je op mij.

Met: "samenstelling vaccin mexicaanse griep"
sta ik op nummer 20; je wilt niet weten hoeveel
mensen daar op googlen!! Ik heb geeneens
het antwoord daar op.

Ik geloof in de kracht van het geloven in de mogelijkheden.
Daardoor blijft er hoop. Wat er ook gebeurd. En hoop doet leven.
God is geen persoon. God is het geloof.
Zelfs een atheist kan dit geloven.

Alweer 2 jaar geleden. 50.000 foto's verder. Ofzo.
Ik kijk eigenlijk nog best vaak tussen al mijn foto's. Ik ken ze állemaal,
alsof ik ze gisteren nog genomen heb.
En er komen er telkens nieuwe bij. Eigenlijk maak ik nooit foto's van dieren
of voorwerpen valt me op. Wel van situaties waarin voorwerpen zich begeven.
Maar als ik een voorwerp of dier mooi op een foto wil zien dan google ik wel even,
ik heb geen ambitie om dat nóg beter vast te leggen. Niet te doen ook.
Geef mij maar mensen, lichtinvallen en voorwerpen in een situatie die
ervoor en erna nooit meer zo vastgelegd kunnen worden.

En weet je wat nog het allermooist is om later terug te zien?
De alledaagse foto's. De foto's van situaties die op het moment dat
ze genomen zijn zo gewoon lijken. Zo gewoon dat je het geen foto waard vind.
Maar de tijd legt er een extra dimensie in die het onbetaalbaar
en onherhaalbaar maakt. Ik mis daarom ook foto's van mijn tienerkamer,
foto's van mijn oma's huis. Ik zie het nog zo voor me, de gordijnen,
het uitzicht, maar ik mis de details die ik op een foto een feest van
herkenning zou vinden. Die de zwarte gaten weer opvullen.
Oja! oja! oja! Zo wás het! Toen leek het zo gewoon.
Je hebt het niet nodig, maar ze laten je verleden zo ontzettend bestáán.
Daarom kan ik me ook voorstellen, dat foto's voor een onnodig
verdriet kunnen zorgen. Maar dan met name bij overleden geliefden.
Ze maken alles weer zo tastbaar. Ze rakelen gevoelens zo op.
Foto's kunnen dubbel zijn.

Weet je nog?

jaja, je weet het vast nog wel. Deze foto. Dit is namelijk dé foto.
dé dé dé ultieme foto van onze tweeling. En zoooo, zoals het was.
De omgekeerde binnenstebuitenlaarsjes, de omgekrulde broek
tegen het afzakken, dat lieve en dat iets van stoere, dat mollige,
dat modderige en piekerige, dat bos, waar we woonden.
De foto was genomen voor ons huis. Een piepklein boshuisje
op een open plek naast de hei.

Nu, 2 jaar later. Het huis in het bos is er nog wel, maar we wonen
er niet meer. We missen het niet eens echt. En ik wilde er nog wel doodgaan!
Maar als je iets goed omruild voor iets anders goeds, dat goed is
op een andere manier, dat zo weer zijn voordelen heeft die opwegen
tegen de nadelen van het andere, dan kan je je overal thuis voelen.
En vlak bij ons thuis van nu, is ook een groot bos. En daar
maakten we deze foto:

En dat was niet eens mijn idee. Ze wilden zélf die ene foto nadoen.
Eigenlijk wilde Djoa nog van laarzen wisselen, maar hun schoenmaat
verschilt nu té veel. Hij zou met geen mogelijkheid in de laarzen van
Lova passen. En dan zou ik ook het moment verliezen.
En Lova deed zelfs nog haar ogen dicht, zoals op de eerste,
maar deze was gewoon leuker. Maar toch niet zo leuk als de eerste.
Die eerste die blijft erin. Die tweede is leuk voor nu.
Die eerste voor altijd.

En dan heb ik nu ook nog een foto, die uit de reeks van de eerste foto
komt, maar nooit vertoond is:

Zomer 2005. Strandhuisje IJmuiden.
Creatief zonder doushe.
Ik heb een nieuwe categorie aangemaakt: Uit de oude doos.

Het sprankelende leven van meisjes van 5

Ik dacht elke dag maar eens beginnen met een fotootje plaatsen.
Het hoeven niet altijd mijn mooiste te zijn.
Dan vond ik deze wel grappig. Om die balletjurk, die pleisters
(zoek de tweede) en die schroevendraaier, die blik en die gekke vlecht.
En dan de combinatie: minimeisje/schroevendraaier/balletjurk.
Dit is het leven met het hebben van kinderen.
Dit zit dan ergens in je huis serieus bezig te wezen.
Geweldig toch!
Wat zijn we toch gekke wezens.
Dit doen koeien niet.

Ergens moet er begonnen worden

Dit is ons gezellige kletsmajoortje.
Wat kan die jongen praten! Alles wil hij vertellen,
heeft heel veel vragen, is altijd vrolijk. Zelfs als hij even
wakker wordt middenin de nacht omdat ik hem nog stiekem
een kusje geef, dan lacht hij. Met die verliefde ogen.
En hij wil nog steeds met me trouwen. Wat ook zijn grootste chanteermiddel
is. Als hij boos op me is doet hij gauw zijn ring af (die we samen hadden gekocht)
en roept dat hij NIET meer met me gaat trouwen. Waarna ik natuurlijk
op mijn knieen moet om te smeken dat we alsjeblieft wél gaan trouwen.
En dan lacht hij weer. Natuurlijk gaat hij met mama trouwen.

Lova als warm broodje over de toonbank

Wehkamp is dol op Lova :-)
ze konden geen genoeg van haar krijgen,
dus ze is de komende tijd vaak te zien bij Wehkamp.

Volgende maand zelfs op de cover en met kerst
als engeltje en als meisje bij de kerstboom.

Ze heeft er heel veel lol in, zo'n fotoshoot is
gewoon héél erg leuk. Dit doet ze echt niet
omdat ze gepusht is. Lova doet trouwens nooit
iets wat ze niet wil. Vurig. Dat is ze.
Eigenlijk wil ze altijd langer blijven dan waarvoor ze gevraagd is.
En als leuke bijkomstigheid kan ze van het werk
haar eigen fiets betalen en een eigen zwempop.
En ga zo maar door natuurlijk, maar de rest
zet ze op haar éigen rekening én ze gaf Djoa
(die ook heel fotogeniek is maar écht niet wil)
een hele mooie lego-auto kado.
(Ik zie trouwens dat de limo zo weer komt voorrijden
die haar thuis afzet. Even wachten....even vragen of
ze onze hypotheek al afbetaald heeft. Dan krijgt ze
vanavond een koekje van me...Handig hoor,
zo'n rijke dochter ;-)

En natuurlijk gebeurt er nog veel meer hier
in en om en buiten het huis. Maar ik ben gewoon
een beetje logmoe voor het moment.
Dit leek me gewoon even leuk om te melden,
weten jullie ook weer hoe het ervoor staat
met Lova's carriere.

OJA, ik zou het bijna vergeten:
Mijn verstandkiezen zijn gisteren getrokken!
Het is gebeurd! Ik kan meepraten! :-)
(alhoewel, op het moment even niet, haha,

auw...).

Mr. Aivin Robinson!