Geloof me, niets zo erg dan jezelf hardop horen lachen. Jeetjemina.
Maar dit is zó grappig (vind ik dan he, dat is duidelijk)
dat ik gewoon elke keer weer net zo hard lach en mezelf gewoon niet hoor.
Wat grappig zeg, vind ik zomaar 1 uur later dit filmpje
(waarbij het puur toeval is dat het dezelfde filmtechniek is)
met deze fantastische muziek:
Hier stond dus een heel verhaal over hoe eng en hoe leuk ik het
zou vinden en het is met 1 druk op de knop foetsie!!!! #haatweblog
Misschien een beetje raar, maar ik voel een vreemd soort herkenning in deze
cartoon. Die hand, dat zijn de mensen. Dat konijn en de grap, dat is mijn filosofie.
Een vreemd soort buiteling in de hersens. Waarvan ik buiteling een
prachtig woord vind eigenlijk.
Steeds meer ontdek ik dat mijn sociale leven niet loopt
door wie anderen zijn, maar door hoe ik doe en door hoe ik ben.
Maar eigenlijk weet ik dat al precies vanaf de eerste vreemde mens
in mijn leven. Sociale formeelheden zijn voor mij een worsteling.
Ik zeg liever ''Goede knakworst!'' dan ''Goede morgen'' omdat ik het
vreselijk vind zoiets te zeggen en ik snap nog steeds niet helemaal waarom.
Omdat het ''hooooort''??? Is dat het? Wil ik dingen niet doen die hóren?
En waarom niet? Nog steeds probeer ik >>>>>
Lees meer "Ik doe maar 1 leven en mijn ding, maar door anderen lijkt dat meer" »
Wat overblijft
van oud naar nieuw
Zijn oude dingen,
waar je niks meer mee kunt,
maar
waar je met een andere blik naar kunt kijken.
**klik op foto voor vergroting**
(Dank Walter voor de foto van het artikel,
zonder jullie hadden we dit niet geweten!)
Meneer Perthold was wel eens benieuwd waar zijn kat zoal uithing.
Daarom bond hij een cameraatje in een waterdicht doosje
aan zijn kat en liet zich verrassen.
Niet alleen de kat is te volgen.
Volg het relaxte leven van een koe in de alpen of het spannende reisje
van een pakketje van Munchen naar Berlijn,
of volg de kat
Op deze pagina kun je ze allemaal vinden.
Best leuk tijdverdrijf voor een ingesneeuwde middag!
Ik weet niet hoor, maar ik vind dit zo'n geweldige foto:
Ik denk door alles wat er te zien is en alles wat er gedaan wordt.
Lova die zich gaat afvragen hoe ze weer naar beneden moet, Djoa die een meloen
pakt of wil wegleggen (why?), zijn houding die hem in evenwicht houdt,
de open kastjes met oh oh oh oooooooh wat een rommel..nee, geen rommel,
SPULLEN. Ik word GEK van al die spullen!!! De fietshelmen, de medaille voor het
B-diploma zwemmen, de tuinhandschoenen die als je het mij vraagt geen
tuinhandschoenen zijn, de bellenblaas, het plakkunstwerk van
één of ander zebrapad dat nog een half jaar op mijn werkkamer heeft
gehangen maar allang weer in de vuilnis is beland, de afschuwelijk lelijke
tegeltjes die ook vast nooooooit meer in komen, die supersonisch
schattige voetjes van Lova, twee meloenen die mooi geel in het
midden van de foto liggen, een spuitbusje olie die mannen schijnbaar altijd
móeten te hebben en altijd zomaar ergens staan (en áltijd zonder dop)
....al die kleurtjes...Een heerlijk rommelige foto en niemand hier hoeft het
meer op te ruimen. Alleen maar hoeven kijken naar wat was.
Vanaf vanmorgen bestaat deze plek op de foto niet meer,
er wordt aan gewerkt en our house is a mess, maar deze
foto blijft. leuk.
Dat is dus nooit in me opgekomen,
om ze samen eens wat vaker op de foto te zetten.
Nu ik er op let, merk ik dat ik heel veel leuke foto's ben
misgelopen door de jaren heen, maar er nu wel een
heleboel win door er bewust van te worden.
Het komt vaak door die ene zin in mijn hoofd: ach nee...straks.
Hieronder nog twee. Ik kon éigenlijk niet kiezen...
Laatste reacties